دیروز می دونید به چی فکر می کردم ؟

به این فکر می کردم که ما توی ایران از قدیم الایام چه قدر آثار تاریخی بناها

و ساختمانهای قدیمی مجسمه های شخصیتهای مهم وتندیسهای مختلف ظروف قدیمی وهزار و یک

قلم چیز از قدیم داریم تا اینجاش خوبه ولی الان چی ؟

توی این دوره ما چه کار واسه آینده کردیم

چی از ما واسه اونا می مونه ؟

مثلا ما توی هر مراسمی و هر مناسبت خاصی یا مثلا برهه خاصی از زمان چرا نباید یه سری آثار

یا مجسمه یا بنا درست کنیم که تا سالیان سال باقی بمونه

یا چرا ما الان ساختمانایی رو ازهزاران سال قبل داریم که میشه از روشون زمانشون

سبک معماریشون حتی گاهی معمارشون و هزار ویک چیزدیگه رو تشخیص داد

ولی الان همه خونه ها و ساختمانها آپارتمانی شده وبا این دیوارای پوست پیازی و مصالح مرغوبی که

داخلشون به کار رفته رو سر صاحبخونه نیاد پایین خیلیه دیگه آیندگان پیش کش

چرا ما توی مناسبتها فقط چهار تا چراغ و پرچم و این جور چیزا واسمون میزنند که دو روز بیشتر دوام نداره

چرا نباید بسته به موقعیتهای مختلف مناسب با اون مسئله یه مجسمه یا این جور چیز ها ساخته بشه

که البته اونم اگر لطف بکنند و بودجه شو نوش جان نکنند و از مصالح نا مرغوب استفاده نکنند

که حداقل هزار سال پیش کش تا صد سال دیگه همون جا یادگاری بمونه

الان تا یه میدون یا اثری ساخته میشه دو روز بعد یکی می خواد جاده رو پهن کنه یکی می خواد

گاز کشی کنه یکی می خواد لوله آب رد کنه خلاصه اینقدر جابجاش میکنند و تغییرش می دند که

نبودنش رو به بودنش ترجیح می دیم

یا مثلا ما این همه شخصیتهای برجسته هنری یا علمی حتی سیاسی داریم که در حال حاضر زنده اند

چرا نباید توی هر گوشه شهرامون یه مجسمه از اونها همراه بیو گرافیشون باشه که مردم اونا رو بشناسند

و بهشون افتخار کنند

بی خیال بابا ما هر چی حرص بخوریم و تو سر خودمون بزنیم کو گوش شنوا کو آدم دلسوز