یکی می گفت

برای اینکه خودمونو از شر جوونای به اصطلاح مسئله دارمملکت راحت کنیم

میتونیم اونا رو با یه چتر نجاتی که می دونیم سوراخه بپرونیم

مثل دانشگاه رفتن

چه طوری ؟

می تونیم اونا رو بفرستیم دانشگاه بعد که مدرکشون رو گرفتند

حالا به اسم لیسانسه بی کار روانه کوچه و خیابونشون کنیم

بعد با انواع و اقسام تحقیرها و سختی ها حسابی خوردشون کنیم

تا (( آدم )) بشند و سر بلند نکنند و توی مسائلی که بهشون مربوط نیست ! دخالت نکنند

یه راه دیگه اینه که اونا رو بعد از دیپلم وارد یه شغلی بکنیم که اصلا ربطی به

روحیه شون و رشته شون نداره و یه حقوقی بهشون بدی تا سرشون گرم بشه

با این کار یه تیر و دو نشون کردی

هم سر براه و سر گرم شده هم زیر سر خودته و حواست بهش هست

یه راه دیگه هم وجود داره

اینکه اصلا بفرستیشون اون ور مرز که جلو چشمت نباشند

البته با هواپیمای ( توپولوف ) که مبادا دست اون وریا هم بهشون برسه

امروز داشتم فکر میکردم که مردم خوزستان چقدر بد بختند

چرا ؟

آخه هرچی نگاه می کنم و فکر می کنم که مردم برای چی و به چه دلخوشی اینجا موندند

اصلا نمی تونم بفهمم

از استانا و شهرستانای دیگه والا خبر ندارم این یکیشو چون خودم تجربه کردم می دونم

که با چه مشکلاتی دست و پنجه نرم می کنند و چه سختی هایی رودارند تحمل می کنند

وقتی میرم اصفهان می بینم اکثر مردم با ذوق و اهل هنر هستند

اکثراسطح فرهنگشون خیلی بالائه هر چند دارای قید و بند های زیادی تو زندگی

روزمره شون هستنداما بعضی ازهمین قید و بند ها هم به نظر من حاصل نگاه درست تر اونا به زندگیه

هنر توی خانواده های اونجا یه جایگاه خاصی داره

چون اونجا از قدیم الایام مورد توجه شاه ها و امروزهم مسئولای مملکته

خدا نکنه یه خال بیافته به یکی از آثار باستانیشون

زمین و زمان رو به هم می دوزند برج خراب می کنند و خیابون سنگ فرش می کنند و هزار و یک

کار دیگه تا مبادا گوشه این بنا های تاریخی شون یه خط بر نداره

درستشم همینه

حالا ما از همین چغا زنبیل بگم که نه به اصطلاح قدیمی ترین بنای خشتی جهانه

نصف مردم خوزستان که به سلامتی نمیشناسندش و اصلا اسمش به گوششون نخرده خوب خدا رو شکر

لااقل از گزند اینا در امانه

بعضیا هم اسمشو شنیدند ولی به خودشون زحمت دیدنشو ندادند (آخه چارتا اجر پاره دیدن نداره)

خوب راست هم می گند اصلا نمی دونند چیه که برند ببینندش

حالا یه تعدادی هم هستند که واسه تفریح می رند اونجا بساط منقل و کباب و چای و.... رو برمی دارند

دست زن و بچه رو می گیرند و خانوادگی میرند اون طرف آخه جاهای دیگه رو رفتند این هفته

می خواند برند یه جای جدید

امان از اینا

وقتی بری چغازنبیل روی زمین روی دیوار و در اطراف و اکناف اونجا اثار اونا رو می بینی

روی خشت های چند هزار ساله اونجا نمی دونم این ( جواد ) کدوم شاهه خیلی سنگ نوشته داره

یادگاری از جواد . دوستت دارم لیلون. قلب تیر خورده . جواد و دوستان 1375(لامذهب از

قدیما هم پایه آثار تاریخی بوده) و...

دلم واسه اون توریست بیچاره می سوزه که از هر دری وارد میشه نمی تونه بفهمه

اینا مال زمون کدوم شاهه

یه عده کمی از مردممون هم هستند که کم وبیش اونجا رو میشناسندحالا یا بچه هاشون تو هنرستان

از روی کتابا با اونجا آشنا شدند یا از طرق مختلف اسم چغازنبیلو شنیدند و کنجکاو شدند ببینندش

خدا رو شکر لا اقل این عده انگشت شمار جور بقیه رو می کشند

به نظرتون این سطح فرهنگ بالا ناشی از بی کفایتی کیه

چه کسی مسئول اصلی این تخریب سریع السیره

فقط همین یک بنا نیست که دچار این بلایای آسمانی شده خوزستان پر از این بناهاست

ولی چغازنبیل خیلی غریب و بی پناه افتاده

چرا نباید مدام به مردم ما بروشور کتابچه وآموزشهای تصویری از طریق تلویزیون غیره بدند

تا با مکانهای تاریخیمون بیشتر آشنا بشند و حداقل وقتی یه غریبه از شهر دیگه ای میاد

فقط واسه تفریح و گردش این ور و اون ور نبرندش برند این جور جاها بتونند اطلاعات کاملی

به اونها راجع به مکانهای تاریخیمون بدند و وقتی میرسند اونجا کم نیارندکه حالا چی بگند

نمی دونم تا کی این مسئولا میخواند بودجه این جور کارا رو نوش جان کنند و مردم ما در

بی فرهنگ و بی خیالی سر کنند

دیروز می دونید به چی فکر می کردم ؟

به این فکر می کردم که ما توی ایران از قدیم الایام چه قدر آثار تاریخی بناها

و ساختمانهای قدیمی مجسمه های شخصیتهای مهم وتندیسهای مختلف ظروف قدیمی وهزار و یک

قلم چیز از قدیم داریم تا اینجاش خوبه ولی الان چی ؟

توی این دوره ما چه کار واسه آینده کردیم

چی از ما واسه اونا می مونه ؟

مثلا ما توی هر مراسمی و هر مناسبت خاصی یا مثلا برهه خاصی از زمان چرا نباید یه سری آثار

یا مجسمه یا بنا درست کنیم که تا سالیان سال باقی بمونه

یا چرا ما الان ساختمانایی رو ازهزاران سال قبل داریم که میشه از روشون زمانشون

سبک معماریشون حتی گاهی معمارشون و هزار ویک چیزدیگه رو تشخیص داد

ولی الان همه خونه ها و ساختمانها آپارتمانی شده وبا این دیوارای پوست پیازی و مصالح مرغوبی که

داخلشون به کار رفته رو سر صاحبخونه نیاد پایین خیلیه دیگه آیندگان پیش کش

چرا ما توی مناسبتها فقط چهار تا چراغ و پرچم و این جور چیزا واسمون میزنند که دو روز بیشتر دوام نداره

چرا نباید بسته به موقعیتهای مختلف مناسب با اون مسئله یه مجسمه یا این جور چیز ها ساخته بشه

که البته اونم اگر لطف بکنند و بودجه شو نوش جان نکنند و از مصالح نا مرغوب استفاده نکنند

که حداقل هزار سال پیش کش تا صد سال دیگه همون جا یادگاری بمونه

الان تا یه میدون یا اثری ساخته میشه دو روز بعد یکی می خواد جاده رو پهن کنه یکی می خواد

گاز کشی کنه یکی می خواد لوله آب رد کنه خلاصه اینقدر جابجاش میکنند و تغییرش می دند که

نبودنش رو به بودنش ترجیح می دیم

یا مثلا ما این همه شخصیتهای برجسته هنری یا علمی حتی سیاسی داریم که در حال حاضر زنده اند

چرا نباید توی هر گوشه شهرامون یه مجسمه از اونها همراه بیو گرافیشون باشه که مردم اونا رو بشناسند

و بهشون افتخار کنند

بی خیال بابا ما هر چی حرص بخوریم و تو سر خودمون بزنیم کو گوش شنوا کو آدم دلسوز

سلام

عیدتون مبارک

این چند روز تعطیلی بهتون خوش گذشت

حال میکنید مملکت بی در و پیکرو

یهو سه روز تعطیلی از کجا وسط سال سبز شد خدا میدونه

البته خیلیا وقتی فهمیدند که این تعطییلات ناخواسته افتاده تو دامنشون کی به ج.ن باعث و بانیش دعا کردند

ولی وقتی میگم ما ملت ایران احمقیم بهتون بر نخوره آخه آدمای عاقل کی دلش به حال من و تو سوخته

که بیاند به خاطر تقویت روحیه مون سه روز تعطیلی بهمون هدیه کنند

یه چیزی می گم با خودتون فکر کنید ببینید درست میگم یا نه

مگه نه اینا از اول با این عید نوروز مخالف بودند و می خواستند با هر ترفندی که شده سر و تهشو بزنند تا

یواش یواش از بین ببرندش الهی شکر تا حالا که نتونستند

خوب حالا این اولین قدمشون بود این سه روزش بود

کم کم میگند می خوایم سیزده روز نوروز رو توی روزای سال پخش کنیم بعد به صورت کاملا اتفاقی تعطیلات

پخش میشه رو مناسبتهای مذهبی و کاملا تصادفی میافته رو مناسبتهای تاریخ قمری

شما زیاد ذهنتو مشغول نکن برو خوش بگذرون هیچی نشدهتا بیای سر بجنبونی فقط آخرین مراسم ملی و

تاریخی و باستانی کشورتو هم ازت گرفتند

حالا باز بر و بچه ها رو جمع کن برید شمال سه روز م واسه خودش سه روزه چه فرقی میکنه آبان باشه یا فروردین

گاهی پیش خودم فکر می کنم چه جامعه بدی داریم

چقدر تفاوت طبقاتی توی کشور ما هست

چقدرفاصله بین مردم هست

چقدر همه با هم فرق دارند

به نظر من جامعه خیلی سیاهی داریم

هر چی می خوام با دید خوشبینانه به وضعیت زندگی مردم نگاه کنم

می بینم چیز خوبی وجود نداره که بخوام باهاش به خودم امیدواری بدم

اگر بخوایم بگیم کشورای دیگه ای هم هستند که فقر توشون بیداد می کنه

و خودمون رو گول بزنیم باز هم نمیشه

آخه بابا نه به اصطلاح ما مملکت نفت خیزیم

نا سلامتی یه کشور ثروتمند داریم

این باید باشه وضعیت مردممون

باید مردامون از صبح خروس خون تا بوق سگ کار کنند

جون بکنند آخر ماه هم که میشه تو جیباشون عنکبوت تار بتنه

ما ایرانی هستیم /

بابا اون غرورمون

اون شجاعتمون

اون غیرتمون کجاست

بابا اینقدر تن کوروش و داریوش ونادرها رو تو گور نلرزونیم

اینقدربی رگ و بی خیال نباشیم

هر چی فکر می کنم چرا ما به اینجا رسیدیم راه به هیچ جا نمی برم

کجاست اون مردونگی مردممون

یا اینکه همه اینها هم قصه بوده

افسانه بوده و ما خبر نداشتیم

چراباید همه جوونامون بیکار و بی هدف توی خیابون راه برند

بدون هیچ آینده روشنی

همیشه توی یه غباری از ابهام و سر در گمی راه برند

برند و برند تا بالاخره زندگیشون به سر بیاد

آیا خوشبخت باشند یا نباشند

این دیگه بستگی به شانس و اقبالشون داره

چرا ما باید برای همه کارهامون منتظر یه شانس خوبی باشیم

چرا یه مرد پا به سن گذاشته نباید بتونه با خیال راحت

یه سقف و سر پناه برا زن و بچه ش داشته باشه و سر پیری

آروم و شاد با اونها زیر سقفی که اجاره ای نیست زندگی کنه

چرا جامعه مون اینقدر کثیف شده که یه زن مجبوره برا ی

یه لقمه نون تن فروشی کنه ....

چرا باید یه مرد اینقدر غیرت و مردونگی نداشته باشه

که همون لقمه نون رو بی خواسته و منت به اون زن بده

حتما باید تن اون زن رو در عوض کمکی که میتونست

بی چشمداشت بهش بکنه به دست بیاره

به نظر شما این زنا از این زندگی راضیند

از زندگی هایی که از هم می پاشند راضیند

از نفرین ها ونگاه های سنگین مردم راضیند

به خدا نیستند

ولی چه چاره /

جامعه رویایی و به قول خودشون اسلامی که برای ما ساختند اینه دیگه

خدا به داد نسل بعدی برسه

هر سال که گذشته ما گفتیم دریغ از پارسال....

چرا نود درصد از دانشجوهامون وقتی از دانشگاه فارغ التحصیل میشند

به جای اینکه با خیال راحت به کار مورد علاقه شون بپردازند

میخزند پای منقل واین ره آورد کثیف خوابگاه ها و دانشگاه های ایران

زندگی شون رو دود می کنه و به هوا می فرسته

اون پدر و مادر بد بخت چه گناهی کردند که بچه های مثل دسته گلشون

رو بعد از بیست سال رنج و زحمت برای چهار سال امانت میسپارند دست

مسئولای خوابگاه و دانشگاه

اینه رسم امانت داری ....

این حقیقته / حقیقت محض رد خور هم نداره اینو با چشمای خودم دیدم

نه یکی دو مورد...

کی مسئول این همه زندگی فنا شده ست

میخواد بگه خبر نداشتم

میخواد بگه نمی دونستم

کسی باور میکنه کسایی که وقتی چیزی به ضررشونه

حتی یه مورچه اگه توی سوراخ دیوار حرفی علیه شون بزنه جد و آبادش

رو به صلابه میکشند خبر از این همه تباهی و بد بختی ندارند

کی می خواد جواب بده

کی می خواد این بار گناه رو به دوش بکشه

خواهشا این دنیا رو حسابی خوش بگذرونه چون اون دنیا عذابای زیادی باید بکشه

و خیلی ها از اینکه نفریناشون گرفته خوشحا ل میشند

البته اگه اون دنیا هم مثل این دنیا پارتی بازی نباشه و یه دیوار قطور بین اغنیا و فقرا نباشه

نمی دونم این نفتی که تو مخ ما کردند که باید بهش بنازیم چرا یه قطره ش خرج ما نمیشه

کو کجاست که ما نمی بینیم

چرا با پولش چهار تا کارخونه نمی زنند که جوونا از بیکاری در بیاند

البته شاید بگید توی کشور ما که الحمدولله پرازکارخونه و شرکت و تولیدیه

ولی هر صاحب کاری خودش یه کرور فک و فامیل و دوست و آشنا داره که بهشون برسه

پس تکلیف اون جوون بد بختی که آشنا و پارتی نداره چیه

اون کسایی که دوست و آشناهاشون رو با پارتی بازی میذارند سرکار هم گناهی ندارند

آخه توی این روزگار که آشناها به زور به داد آدم می رسند چه انتظاری میشه از غریبه ها داشت

باز خدا پدر و مادر اونا رو بیامرزه که چهار نفر رو می ذارند سر کار /

نمی دونم این مردم کی صداشون می خواد در بیاد

البته اگه یکی از این مردم منم که هیچ وقت

چون این طوری تو مغزمون رفته که برو خدا رو شکر کن و قانع باش

همیشه به پایینتر و بد تر از خودت نگاه کن و قدر بدون ....................

___________________________

گاهی فکر می کنم روی یه توپ گنده دارم میدوم

یه توپ خط خطی

و رنگارنگ

صبح که از خواب پا میشم ومیام بیرون از خونه طلاییه مردم رو میبینم ماشینا رو

همین طوری دور وبرم هستند عین نقطه نقطه های جور واجور

بعد میرسم سر کارم میشه طوسی بازهم مردم رو می بینم ولی از پشت شیشه

یواش یواش میرسم به رنگ بعدی ظهره باید برم خونه

روی قسمت قرمز توپ هستم تا برم به خونه

وقتی میرسم میشه خاکستری تیره انتظار انتظار تا شوهرم بیاد

وقتی اومد دیگه رسیدم به قسمت سبز این توپ گنده

یه کم باهام صحبت می کنه بعد وقتی با هم راه می افتیم بیام سر کار

از روی قسمت بنفش توپ رد میشم توی مسیر باز از پشت شیشه ماشین مردم رو میبینم میرسیم سرکار

شوهرم سر گرم کامپیوتر میشه روی قسمت سرمه ای هستم

شب میشه میریم خونه شام میخوریم و روی قسمت سیاه توپ می خوابم تا فردا که دوباره به قسمت طلایی برسم

___________________________